İnsan bazen kendini büyüttükçe aslında küçüldüğünün farkına varmaz.
Kibir tam da burada başlar.
İnsan kendini başkalarından üstün gördüğü an, karşısındakini küçültmüş olmaz yalnızca; kendi içindeki eksikliği de görünür hale getirir. Çünkü gerçekten kendinden emin olan insanın, kendini ispatlamak için başkasını ezmeye ihtiyacı yoktur.
Kibir, çoğu zaman gücün değil, eksikliğin sesidir.
Bir insan ne kadar çok “ben” demeye başladıysa, bazen o kadar uzaklaşmıştır kendinden. Çünkü insanın değeri, başkalarının değerini azaltarak yükselmez.
Birinin susmasını zayıflık,
birinin affetmesini acizlik,
birinin gitmesini kayıp,
birinin sevgisini ise mecburiyet sanıyorsan…
Orada artık özgüvenden değil, kibirden söz etmek gerekir.
Kibir insana önce aynayı unutturur.
Kendi kusurlarını görmez olur insan. Her hatasında bir bahane bulur, her kırdığı kalpte kendini haklı çıkarır. Çünkü kibir, insana yanılabileceğini kabul ettirmez.
Oysa insan olmak biraz da yanılmaktır.
Düşmektir.
Eksilmektir.
Yanlış yapmaktır.
Bazen özür dilemektir.
Bazen de haklı olduğunu bildiğin halde bir insanı kaybetmemek için susabilmektir.
Çünkü insanı büyüten şey her zaman kazandıkları değildir.
Bazen kaybettikleridir.
Bazen bir insanın arkasından bakıp “keşke” diyebilmesidir.
Bazen de yıllarca taşıdığı gururunu bir kenara bırakıp, “Ben de hata yaptım.” diyebilmesidir.
Kibir ise insana bunları çok gördürür.
Çünkü kibirli insan özür dilemekten çok, haklı çıkmayı önemser.
Sevilmekten çok üstün görünmek ister.
Anlaşılmaktan çok son sözü söylemek ister.
Ve farkında olmadan çevresindeki insanları birer birer uzaklaştırır.
Sonra da yalnız kaldığında, neden herkesin değiştiğini düşünür.
Oysa çoğu zaman değişen insanlar değildir.
İnsanın kendisidir.
Bir zamanlar yanında duran insanların sevgisini sıradanlaştırmış, varlıklarını garanti sanmış, sabırlarını sonsuz zannetmiştir.
Ta ki o insanlar gidene kadar…
İşte insan bazen birinin değerini, hayatından çıktığında anlar.
Kibir de çoğu zaman insanın elinden en değerli şeyleri aldıktan sonra konuşur.
Çünkü bazı insanlar kaybettiklerinde değil, kaybettirdiklerinde yalnız kaldıklarını fark ederler.
Hayatın en acı tarafı da budur belki.
İnsan, kendisini büyüttüğünü zannederken çevresindeki her şeyi küçültebilir.
Ama insan başkalarını küçülttükçe büyümez.
Tam tersine, kendi içindeki boşluğu büyütür.
Gerçek büyüklük ise başka bir yerde saklıdır.
Bir insanı ezebilecekken incitmemektedir.
Haklıyken susabilmektedir.
Güçlüyken merhamet edebilmektedir.
Ve en önemlisi…
Kendini dünyanın merkezinde görmemektir.
Çünkü dünya, hiçbir insanın etrafında dönmüyor.
Bugün alkışlanan yarın unutulabilir.
Bugün güçlü olan yarın yardıma muhtaç olabilir.
Bugün tepeden bakan, yarın aynı insanların kapısını çalabilir.
Hayat insana bunu er ya da geç öğretir.
Ve insanın önüne sonunda hep aynı soruyu bırakır:
“Sen gerçekten büyük müydün, yoksa sadece kendini büyük mü sanıyordun?”
Belki de insanın kendisiyle yüzleşmesi gereken en zor soru budur.
Çünkü insanın düşmanı bazen karşısındaki değildir.
Bazen insanın en büyük düşmanı, kendisine fazlasıyla inandığı o aynadaki görüntüdür.
Ve o aynada gördüğümüz şey ne kadar büyük görünürse görünsün, unutulmaması gereken bir gerçek vardır:
Kibir insanı yükselttiğini sanırken, insanın içindeki insanlığı sessizce aşağıya çeker.
Sonunda geriye ne makam kalır, ne güç, ne üstünlük…
Sadece insan kalır.
Ve insan, insanlığını kaybettiği yerde aslında kendini kaybetmiştir.
