Kadın…
Bir kelimeye sığmayacak kadar büyük, bir insanın hayatına sığmayacak kadar derin bir anlam.
Bazen bir anne…
Bazen bir sevgili…
Bazen bir eş…
Bazen de bir erkeğin hayatındaki en görünmez güç.
Çünkü kadın yalnızca sevmek istemez.
Çoğu zaman sevdiği erkeğin hayatında bir iz bırakmak, ona yön vermek, onu değiştirmek ve kendi doğrularına biraz olsun yaklaştırmak ister.
Bunu her zaman bilerek yapmaz.
Hatta çoğu zaman yaptığının “yönetmek” olduğunu bile düşünmez.
“Onun iyiliği için söylüyorum” der.
“Ben sadece doğruyu görmesini istiyorum” der.
“Böyle yaparsa daha iyi olur” der.
Ama bazen sevgi ile yönetme arzusu arasındaki çizgi o kadar incelir ki, insan hangisinin nerede başladığını bile fark edemez.
Kadın sevdiği erkeğin hayatına dokunmak ister.
Nasıl giyindiğine…
Nereye gittiğine…
Kimlerle görüştüğüne…
Ne düşündüğüne…
Nasıl yaşadığına…
Bazen neye kızacağına, neye susacağına kadar…
Ve bunu yaparken çoğu zaman kendisine göre bir kötülük yaptığını düşünmez.
Çünkü kadın, sevdiği insanı yalnızca olduğu haliyle sevmekle yetinmeyebilir.
Onu biraz değiştirmek ister.
Biraz düzeltmek…
Biraz kendisine yaklaştırmak…
Biraz kendi dünyasının içine almak…
Belki de burada kadın ile erkek arasındaki en eski çatışmalardan biri başlar:
Sevdiğin insanı olduğu gibi kabul etmek mi, yoksa sevdiğin insanı istediğin hale getirmek mi?
Kadın bazen erkeği yönetmek istemez.
Ama onun hayatında söz sahibi olmak ister.
Bu ikisi birbirine çok benzer.
Ve bazen söz sahibi olma arzusu, fark edilmeden yönetmeye dönüşür.
Bir erkeğin ne yapacağını söylemekten daha güçlü bir şey vardır:
Onun ne yapması gerektiğini kendi kendine düşündürmek.
İşte kadın bunu çoğu zaman sezgileriyle yapar.
Bir bakış…
Bir susuş…
Bir cümle…
Bir kırgınlık…
Bir “sen bilirsin”…
Bazen tek kelime etmeden bile bir erkeğin kararlarını değiştirebilir.
Çünkü kadın yalnızca sözle değil, duyguyla da etkiler.
Erkek çoğu zaman doğrudan karşısına çıkan bir emre direnebilir.
Ama sevdiği kadının kırıldığını gördüğünde kendi kararından vazgeçebilir.
Ve kadın bunu öğrendiği anda, farkında olmadan bir gücün sahibi olur.
Bu güç bazen sevgidir.
Bazen bağlılıktır.
Bazen de manipülasyona dönüşebilecek kadar tehlikeli bir üstünlüktür.
Fakat burada kadını suçlamak kolaydır.
Asıl mesele suçlamak değil, insanı anlamaktır.
Çünkü erkek de kadını kendi istediği biçimde görmek ister.
Erkek kadının kendisine sadık olmasını, onu anlamasını, onunla aynı yöne bakmasını ister.
Yani mesele yalnızca kadının yönetme arzusu değildir.
Mesele insanın sevdiği şeyi kendi kontrol alanında tutmak istemesidir.
Fakat kadın bunu çoğu zaman daha farklı bir biçimde yaşar.
Erkeğin hayatına girer ve orada yalnızca bir yol arkadaşı olmak istemez.
Onun hayatında bir düzen kurmak ister.
Dağınıksa toparlamak…
Yanlış yapıyorsa uyarmak…
Kendisine zarar veriyorsa engellemek…
Bazen de kendi doğrularını onun doğruları haline getirmek…
Ve burada çok ince bir yanılgı vardır:
Bir insanı sevmekle, onun hayatını yönetmek aynı şey değildir.
Kadın bazen sevdiği erkeği değiştirebildiği ölçüde sevgisinin güçlü olduğunu zanneder.
Oysa insan, değiştirebildiği için değil; değiştiremediği halde yanında kalabildiği için sever.
Çünkü gerçek sevgi biraz da şudur:
“Ben senin daha iyi olmanı istiyorum ama seni kendime dönüştürmek istemiyorum.”
Bunu söyleyebilmek kolay değildir.
Çünkü kadın da erkek de sevdiği insanın kendi dünyasına biraz daha benzemesini ister.
İnsan, kendisine benzeyeni daha anlaşılır bulur.
Kendi doğrularını karşısındaki insanda görmek ister.
Ve bazen sevgi dediği şey, aslında karşısındaki insan üzerinde kurduğu etkinin verdiği hazdır.
Kadın erkeği yönettiğini hissettiğinde kendisini güvende hissedebilir.
Erkeğin kararlarında kendi payını gördüğünde, ilişkideki yerinin sağlam olduğunu düşünebilir.
Fakat burada başka bir tehlike başlar.
Çünkü yönetmek ile sahip olmak birbirine karıştığında sevgi yavaş yavaş özgürlüğün düşmanı olur.
Erkek nefes alamamaya başlar.
Kadın ise hâlâ onun için mücadele ettiğini düşünür.
Erkek uzaklaştıkça kadın daha fazla tutmaya çalışır.
Kadın daha fazla tuttukça erkek daha fazla uzaklaşır.
Ve sonunda ikisi de birbirini sevdiğini söylerken, aslında birbirinin özgürlüğüyle savaşmaya başlar.
Belki de kadın için en zor şeylerden biri budur:
Sevdiği erkeği yönetmeden sevebilmek.
Onu değiştirmeden yanında durabilmek.
Her kararına müdahale etmeden onunla bir hayat kurabilmek.
Çünkü bir erkeğin hayatına dokunmak başka şeydir;
onun hayatının sahibi olmaya çalışmak başka.
Kadın bazen erkeğin hayatındaki en güçlü kişi olmak ister.
Ama en güçlü kişi olmakla, en çok sevilen kişi olmak aynı şey değildir.
Ve bunu insan çoğu zaman çok geç öğrenir.
Çünkü güç elinde olduğunda kaybetmeyi düşünmezsin.
Oysa ilişkilerde güç kazandıkça sevgi azalabilir.
Bir taraf sürekli yönlendiriyor, diğer taraf sürekli uyum sağlıyorsa, ortada bir ilişki değil, zamanla bir düzen oluşur.
Ve düzen bozulduğunda sevgi de sınanmaya başlar.
Kadın…
Belki de bu yüzden yalnızca “şefkat” değildir.
Kadın aynı zamanda güçtür.
Sessiz bir güç.
Bazen bir erkeği ayağa kaldıran…
Bazen onu kendi yolundan döndüren…
Bazen onun en büyük cesareti…
Bazen de en büyük zaafı olan bir güç.
Ama kadının asıl büyüklüğü, sahip olduğu bu gücü nasıl kullandığında ortaya çıkar.
Çünkü bir insanı kendine boyun eğdirmek kolaydır.
Asıl mesele, onu özgür bırakıp yine de yanında tutabilmektir.
Bir erkeği istediğin gibi değiştirmek kolaydır.
Asıl mesele, onun senden farklı olduğunu kabul edip yine de elini bırakmamaktır.
Ve belki kadın için gerçek sevginin en zor tarafı da budur:
Yönetebileceği bir erkek değil, özgür iradesiyle yanında duran bir erkek istemek.
Çünkü zorla yanında duran bir insanın sevgisi yoktur.
Korkusu vardır.
Mecburiyeti vardır.
Alışkanlığı vardır.
Ama sevgi…
Sevgi, insanın gitme özgürlüğü olduğu halde kalmayı seçmesidir.
Bu yüzden kadın bazen kendisine şu soruyu sormalıdır:
“Ben onu gerçekten seviyor muyum, yoksa benim istediğim insan olmasını mı seviyorum?”
Bu sorunun cevabı kolay değildir.
Çünkü insan bazen karşısındakini değil, onun üzerinde kurduğu etkiyi sever.
Ve belki de bütün ilişkilerin en büyük sınavı burada başlar.
Kadın erkeği yönetmek ister.
Erkek kadını anlamak ister.
Kadın erkeğin kendisine göre değişmesini bekler.
Erkek kadının onu olduğu gibi kabul etmesini…
Ve ikisi de birbirinden bir şey isterken, bazen en önemli şeyi unuturlar:
Sevgi, birbirinin hayatına sahip olmak değil; birbirinin hayatında özgürce yer bulabilmektir.
Kadın…
Bir erkeğin hayatına girdiğinde onu değiştirebilir.
Ama onu gerçekten değiştiren şey, kadının söylediği sözler değil, ona hissettirdiği şeylerdir.
Bir kadın erkeği yönetebilir.
Ama asıl mesele, bunu yapabildiği halde yapmamayı seçebilmektir.
Çünkü gerçek güç, hükmetmek değildir.
Hükmedebileceğin halde özgür bırakabilmektir.
Ve belki de bir kadının bir erkeğe verebileceği en büyük sevgi budur:
“Sen benim istediğim adam olduğun için değil, olduğun adam olduğun için yanındayım.”
Çünkü insanın en büyük ihtiyacı yönetilmek değil;
olduğu haliyle görülmektir.
Kadının da…
Erkeğin de…
