Gülüşü, buğulu bir sonbahar gününden kalma bir havayı andırıyordu.
İnsanın içine işleyen ama ne anlattığını tam olarak söylemeyen bir hava… Ne yağmur yağacak kadar karanlık, ne de güneş açacak kadar aydınlık.
Ona her baktığımda mevsimler birbirine karışıyordu sanki.
Kış mevsiminin ne kadar çetin geçeceğini bilememek bir yana dursun, geçmiş yaz mevsiminin geride bıraktığı o uzun gün batımı sessizliğine benziyordu gülüşü.
Bir şeylerin bittiğini biliyordun ama neyin bittiğini söyleyemiyordun.
Belki de bazı insanlar hayatımıza mevsim gibi girer.
Bir yaz kadar sıcak, bir sonbahar kadar hüzünlü, bir kış kadar mesafeli…
Ve insan, hangi mevsimde kaldığını ancak onlar gittikten sonra anlar.
Onun gülüşünde de böyle bir şey vardı.
Bakınca içim ısınıyor, sustukça içimde bir şeyler üşüyordu.
Sanki yıllardır beklediğim bir akşamüstünün son ışığıydı yüzündeki o ifade. Güneş çoktan ufka yaklaşmış, gökyüzü rengini yavaş yavaş kaybetmiş ama gece henüz gelmemişti.
Tam da hayatın bazı anları gibi…
Ne tamamen mutlu, ne tamamen mutsuz.
Sadece insanın içinde uzun süre kalan bir sessizlik.
Bazen onunla konuşurken söylediklerini değil, söylemediklerini dinliyordum.
Çünkü bazı insanlar kelimeleriyle değil, susuşlarıyla anlatır kendini.
O da öyleydi.
Gülümserken bile içinde sakladığı bir hikâye vardı.
Belki kırılmıştı.
Belki yorulmuştu.
Belki de artık hiçbir şeyi anlatmanın bir şeyi değiştirmeyeceğini öğrenmişti.
Bilmiyordum.
Ama insan bazı şeyleri bilmeden de hissedebiliyor.
Ben onun gözlerinde biraz geçmişi, biraz korkuyu, biraz da hâlâ vazgeçemediği bir umudu görüyordum.
Belki yanılıyordum.
Ama bazı yanılgılar vardır ki insan gerçeğinden daha fazla inanmak ister onlara.
Sonra bir gün fark ettim;
Ben onun gülüşünü sevmemiştim sadece.
O gülüşün bende bıraktığı duyguyu sevmiştim.
Çünkü bana yıllardır unuttuğum bir şeyi hatırlatıyordu:
İnsanın bazı insanlara kavuşması değil, bazı insanları kaybetmeden önce onların kıymetini anlayabilmesi gerekiyordu.
Hayat ise bunun tersini öğretiyor insana.
Önce alışıyorsun.
Sonra bağlanıyorsun.
Sonra kaybetmekten korkuyorsun.
Ve en sonunda, korktuğun şey gerçekleşince aslında kaybettiğinin sadece bir insan olmadığını anlıyorsun.
Bir mevsimi kaybediyorsun.
Bir alışkanlığı…
Bir sesi…
Bir bakışı…
Bir gülüşü…
Ve belki de kendinden bir parçayı.
Şimdi sonbahar yeniden geliyor.
Hava yine buğulu.
Akşamlar yine erken kararıyor.
Ağaçlar yine yapraklarını sessizce bırakıyor.
Ben ise hâlâ onun gülüşünü hatırlıyorum.
Kışın ne kadar çetin geçeceğini hâlâ bilmiyorum.
Ama bazı kışların hava ile ilgisi olmadığını artık biliyorum.
Bazı kışlar insanın içine düşer.
Ve insan, en çok da içinde kalan sonbaharı özler.
Onun gülüşü de benim içimde kalmış bir sonbahardı.
Ne tamamen geçmiş…
Ne de yeniden yaşanabilecek kadar yakın.
Sadece hatırladıkça içimi burkan, sustukça büyüyen bir akşamüstü…
Belki de bazı insanlar hayatımızdan gitmez.
Sadece mevsim değiştirir.
Ve biz, onları her hatırladığımızda aynı gün batımına yeniden bakarız.
Sessizce.
Hiçbir şey söylemeden.
Çünkü bazı hikâyelerin sonu olmaz.
Sadece insan, anlatmayı bırakır.
