Bazen insan yalnız değildir.
Yanında insanlar vardır. Aynı masada oturur, aynı yolu yürür, aynı evin içinde yaşar, aynı hayatın içinde nefes alır. Hatta bazen etrafında o kadar çok insan vardır ki dışarıdan bakıldığında yalnız olduğunu söylemek mümkün değildir.
Ama insan yine de yalnızdır.
Çünkü yalnızlık her zaman yanında kimsenin olmaması değildir.
Bazen en büyük yalnızlık, yan yana olduğun insanın seni görmemesidir.
Konuşursun ama duyulmazsın.
Anlatırsın ama anlaşılmazsın.
Gülersin ama içindeki sessizliği kimse fark etmez.
Bir şeylerin yolunda olmadığını hissettirirsin ama kimse gerçekten “Neyin var?” diye sormaz.
Ve insan, işte o zaman kalabalığın ortasında kendi içine çekilmeye başlar.
Yan yana oturmak, aynı hayatı paylaşmak değildir.
Bir insanın yanında bulunmakla onun hayatında bulunmak arasında büyük bir fark vardır. Bazen iki insan aynı odada saatlerce sessizce oturabilir ama aralarında kilometrelerce mesafe olabilir.
Çünkü mesafeyi her zaman yollar oluşturmaz.
Bazen bir bakış, bir ilgisizlik, bir suskunluk, söylenmeyen bir cümle insanları birbirinden daha fazla uzaklaştırır.
Bugün belki de en büyük yalnızlıklarımızdan biri budur.
Herkes birbirine ulaşabiliyor ama kimse birbirine gerçekten dokunamıyor.
Telefonlarımız var, mesajlarımız var, sosyal medyada yüzlerce insanla bağlantımız var. Birbirimizin ne yaptığını biliyoruz ama birbirimizin ne hissettiğini bilmiyoruz.
Bir insanın fotoğrafını görmek, onun hayatını bilmek değildir.
Gülümsediğini görmek, mutlu olduğunu bilmek değildir.
“İyiyim” demesini duymak, gerçekten iyi olduğunu anlamak değildir.
Belki de bu yüzden bazı insanlar kalabalıkların içinde sessizce tükeniyor.
Çünkü insanın bazen konuşacak birine değil, kendini anlatmak zorunda kalmadan anlayacak birine ihtiyacı vardır.
Yan yana iken yalnız olmak tam da budur.
Birinin yanında olup ona ulaşamamak…
Sesini duyup içindeki çığlığı duyamamak…
Gözlerine bakıp gözlerinin ardındaki yorgunluğu fark edememek…
Ve belki daha acısı, bütün bunları fark edecek birinin olmadığını düşünmek.
İnsan bazen yalnız kalmaktan korkmaz.
Asıl korktuğu şey, yanında biri varken bile yalnız kalmaktır.
Çünkü gerçek yalnızlık boş bir odada başımıza gelmez her zaman. Bazen dolu bir sofrada, kalabalık bir ailede, dost bildiğimiz insanların arasında gelir oturur yanımıza.
Kimse fark etmez.
İnsan da susar.
Bir süre sonra anlatmaktan vazgeçer.
Sonra beklemekten…
Sonra anlaşılmayı ummaktan…
Ve en sonunda, yanında insanlar varken bile kendi içinde yaşamaya alışır.
Belki de bazı insanların neden bir anda uzaklaştığını burada aramak gerekir.
Her uzaklaşan insan gitmek istediği için gitmez.
Bazıları, yanında kalırken bile yalnız bırakıldığı için gider.
O yüzden birbirimizin hayatında sadece bir beden olarak bulunmayalım.
Birbirimizi gerçekten dinleyelim.
Bir insan konuşurken cevabını hazırlamak yerine ne anlatmaya çalıştığına bakalım. Gülümserken gerçekten mutlu mu, susarken gerçekten sakin mi, “bir şey yok” derken gerçekten bir şey yok mu anlamaya çalışalım.
Çünkü bazen bir insanın ihtiyacı olan şey büyük sözler değildir.
Bir sandalye…
Bir bakış…
Bir “Ben buradayım” cümlesi…
Ve gerçekten orada olmak.
Unutmayalım;
İnsan tek başına olduğu zaman değil, yanında kimse kendisine gerçekten ulaşamadığı zaman yalnızlaşır.
Ve belki de hayatın en ağır yalnızlığı, bir kalabalığın içinde kendi sesini bile duyuramayacak kadar sessiz kalmaktır.
Yan yana olmak yetmez.
Birbirimizin yanında olmayı öğrenmemiz gerekir.
